فلسفه روزه دارى
فلسفه روزه دارى، تكامل جسم و جان است، چرا كه گفته اند: عقل سالم در بدن سالم است.

روزه تمام دستگاه هاى بدن، بافت ها، رگ ها، غده ها، اعصاب، اجزاى بدن، روده ها و شرايين را از خستگى بيرون مى آورد، زيرا در اثر عمليات مداوم و شبانه روزى، قسمت هاى مختلف بدن، سست و ضعيف مى گردد. اشتباه نشود، اين كه گفتيم بدن در اثر روزه گرفتن استراحت مى كند، معناى آن اين نيست كه از عمل باز مى ماند، بلكه معناى آن اين است كه از سرعت عمل خود مى كاهد تا استراحت كند و خستگى خود را بگيرد و بدين ترتيب روزه، ضعف، احتقان (بند آمدن بول)، چاقى بدن، تصلب شرايين، زخم معده و امتلاى آن را برطرف مى سازد. درست به همين دليل است كه مى گوييم، روزه عمر را طولانى مى كند، به جسم نشاط مى دهد و انسان را از كسلى و سستى نجات مى بخشد و از مرض ها و دردها آزاد مى كند.*

آثار روزه :
روزه، چشمه رحمت الهى را در وادى دل انسان هاى حق طلب جارى مى كند.
روزه، مائده هاى آسمانى را بر سفره دل انسان هاى روزه دار مى چيند.
روزه، در ميدان صبر و بردبارى، روح انسان را استوار مى سازد.
روزه، ظلمت خودخواهى و خودمحورى را مبدل به نورانيت تواضع و ايثار مى نمايد.
روزه، نجات دهنده گناه كاران پشيمان، از دهانه دوزخ است.
روزه، شوق به خوبى ها و سبقت در حسنات را در وجود انسان مى پروراند.
روزه، زيباكننده چهره شخصيت انسان در پرتو عبادات است.
روزه، جان انسان را در مسير نسيم هاى رحمت الهى قرار مى دهد.
روزه،پاك كننده چهره دل، از غبار گناه و لغزش است.
روزه، پلى است كه انسان را از رودخانه مسموم هواى نفس عبور داده، به ساحل سعادت مى رساند.
روزه، خانه تكانى دل از گناه و آلودگى است.
روزه، در گوش جان انسان هاى مؤمن، سرود وصل به خدا را سر مى دهد.
روزه، شكوفاكننده نهال ايمان در بوستان جان انسان است.
روزه، تودهنى زدن به شيطان، اين دشمن ديرينه هدايت است.
روزه، شهد شيرين حضور در بهشت را در كام دل انسان مخلص فرو مى ريزد.

التماس دعا...